De kijk op de week van Jules

Dag beste lezers,

Zondag mocht de eerste ploeg reeds proeven van de start van de competitie. Weliswaar had de start een zeer bittere nasmaak. Niet enkel de zware cijfers, maar ook het derbyverlies liet hier en daar zijn sporen na. Dit bij club, staf, spelers en supporters. Tot uit het verre Spanje mocht ik een bittere reactie ontvangen. De spelers werden op de korrel genomen, en terecht. Het was te weinig. Er was immers niet veel tijd om zich hierover te zetten. Dinsdag mocht WSB het talententeam van KSV Diksmuide ontvangen. Meteen de eerste thuiswedstrijd voor de manschappen van T1, Kenny Wittesaele, die twee noodgedwongen wissels diende door te voeren. Jasper Levecque en Bryan Pauchet werden vervangen door Maarten George en Stephen Lanszweerts. Thomas Vande Veire en Brian Geryl vervolledigden de selectie. Voor Stephen zijn eerste competitiewedstrijd in Bulskampse loondienst. Het kan verkeren. Zouden de spelers zich mentaal weerbaar tonen en resoluut gaan voor de drie punten. De sfeer was alleszins gespannen. Voor WSB was het van moeten!

Nagelbijtend zat ik op de tribune bij aanvang van de wedstrijd met rondom mij veel trainers vanuit de reeks. Het fluitsignaal luidde en wat zich toen ontplooide was een staaltje van pure inzet en mentale weerbaarheid. WSB voetbalde net alsof het nooit met 1-7 had verloren. Bulskamp voerde de forsig en toonde zich heer en meester. WSB creëerde voldoende kansen, maar het mocht niet baten. Een paar pogingen van Maarten George gingen net over of naast. Hetzelfde gold voor Marc Valcke. Het schot van Pieter Delaere werd door een Diksmuideling uit doel geweerd. Verdedigend zat het op slot bij WSB, maar toch mocht ik eenmaal mijn adem inhouden. Na een flankvoorzet kopte KSV Diksmuide  net naast. Plots begon het spel wat te verwateren bij WSB, maar al snel werden de touwtjes terug in handen genomen. Beide partijen mochten gaan rusten met een 0-0 op het bord.

Bij aanvang van de tweede helft begonnen beide teams met dezelfde intenties. Al was het WSB die de meeste kansen creëerde. Naargelang de wedstrijd begon te vorderen, begonnen de zenuwen en de twijfels wat toe te nemen. Met veel middenveldspel tot gevolg. Tot Diony De Coussemaeker  een kleine tien minuten voor tijd zijn duivels ontbond. Hij kapte af, kwam naar binnen en drukte af. De bal week af en belandde over het Diksmuide sluitstuk in doel. WSB uitzinnig van vreugde! Een meer dan verdiende voorsprong, me dunkt. Zoals mijn vader zei: “E zwiengolle, is ook e golle!”. Gelijk heeft hij. Kort daarna kreeg onze aanvoerder, Steve Roelens, de kans om de voorsprong te verdubbelen, maar hij verzuimde af te werken. Daarop voerde de trainer van Diksmuide wat wissels door om de gelijkmaker te forceren. WSB werd volledig achteruit geduwd en kwam ternauwernood nog uit de omknelling. WSB verdedigde zijn belegerde stellingen aan de Bergenvaart als volleerd strijders. Ik had er een goed oog in tot één van de Boterjongens een schot lanceerde. Stephen Lanszweert strekte zich naar de bal en raakte die nog even waardoor het schot op de paal belandde.  Daarna reageerde Dries Hoorelbeke zeer alert tussen twee Diksmuidelingen, die maar al te graag wilden scoren. Zo ging het nog even door tot het eindsignaal luidde. Cobergher ontplofte! Een mix van emoties gleden van de tribune op het veld en terug. Een mooie prestatie na een gemiste start! De eerste driepunter is binnen.

Zondag wacht FC Westouter. Er zijn geen gemakkelijke wedstrijden, dus zullen de manschappen opnieuw  paraat en scherp moeten beginnen.

“Door eendracht worden kleine dingen groot”

 Groeten,

Jules