De kijk op de week van Jules

Dag beste lezers,

 Zaterdagavond werden de messen opnieuw geslepen. De eerste ploeg van WSB mocht aantreden in en tegen RW Hollebeke. Die ploeg gelegen bij Hill 60. Hill 60 ooit fel verdedigd door zowel Duitsers als Britten sinds het begin van “Den Grooten Oorlog” en nu met verve door RW Hollebeke. Vorig jaar nog mocht WSB proeven van een 3-1 nederlaag, net als vele ander ploegen. Bij aanvang van dit seizoen ging FC Passendale al voor de bijl en bleef KFC Poperinge steken op een gelijkspel. Ze pakten zo voorlopig hun enige vier punten thuis. De groen-zwarten waren dus gewaarschuwd.

Op een abominabel speelveld en een set truitjes met even abominabele geur (reden onbekend) had WSB het aanvankelijk zeer moeilijk. Het kwam zeer moeilijk in hun spel. RW Hollebeke speelde de lange bal op de snelle jongens vooraan. Het leverde het gewenste resultaat op. RW Hollebeke kon het meeste dreigen en stond een viertal keer oog in oog met Stephen Lanszweerts, die opnieuw van waarde was. Stephen bleef ijskoud en versaagde niet. Hij redde de meubelen. Het liep niet op wieltjes bij WSB tot de ene aanval. Marc Valcke werd diep gestuurd. Hij verstuurd daarop een voorzet, maar Michael Belleter kon er net niet bij. Zijn kopbal ging over en naast. Het spel verbeterde lichtelijk en RW Hollebeke kon niet langer de kansen creëren die nodig zijn om een doelpunt te maken. RW Hollebeke was bij momenten zeer bitsig. Het resulteerde in een vrije trap op een aardige plek. Maarten George en Dave Delaere zetten zich beiden achter de bal, maar tot iedereens verbazing was het Dave Delaere die zijn voet tegen het leer zette. De bal verdween hard, over het muurtje, in de linker bovenhoek. De keeper was kansloos. Wat een heerlijk doelpunt! Henrik Mkhitaryan was zeker trots geweest. Tot nog toe de enige echte doelpoging voor WSB, maar het was 0-1. Lang kon WSB niet genieten van de voorsprong. Binnen de minuut volgde een lange inworp in de zestien die werd binnen geknikt, 1-1. De bordjes hingen opnieuw gelijk. Een domper. Daarna bleef het windstil al was het op een voorzet van Maarten George dat de Hollebeekse doelman zich blesseerde en een vijftal minuten voor de rust werd gewisseld.

Na de rust een scherp en gretig WSB. RW Hollebeke voetbalde geen kans meer bij elkaar. Een doelpunt van WSB hing in de lucht, maar toch was het Hollebeke die kon dreigen via een afgeweken schot. Stephen had wederom een prachtige parade in huis. Kort daarna liep Jordy Tommelein het strafschopgebied binnen en werd hij foutief afgestopt. Penalty voor WSB  en Marc Valcke zette zich achter de bal, terwijl Jordy gewisseld werd. Hij kwam slecht ten val op de schouder en kon niet verder. Tim Bentein kwam in zijn plaats. Marc bleef kalm en trapte hard binnen. De keeper lag in de juiste hoek, maar kon de bal niet stoppen, 1-2. WSB hield ditmaal de voorsprong vast en bleef jagen op het derde doelpunt.  Michel Belleter werd gewisseld door Dries Hoorelbeke. Onze oud strijder deed het weer voortreffelijk. Nadien WSB die bleef doorduwen.Toch was het Hollebeke die nogmaals hun neus aan het venster stak. Wederom geharrewar in de zestien die ervoor zorgde dat de bal langs Stephen kwam, maar de doelman was attent en pakte de bal tijdig op. Het bleef even stil tot de bal perfect over de verdediging werd gegooid en Marc Valcke zijn tweede van de avond lukte met een heerlijke volley van een leuke afstand, 1-3. Kort daarna mocht Steve Roelens invallen voor Maarten George die een zeer verdienstelijke partij speelde. Nadien nog een paar kansen voor WSB zonder veel dreiging, maar wel een WSB die de partij zeer volwassen uitspeelde.

De wedstrijd tegen KSV Veurne was dus een ferme wake-up call. We zijn ze zeer dankbaar, want sindsdien pakte WSB 11 op 15 en nestelt zich hiermee in de top van het klassement op drie punten van de leider. Een sterke prestatie. Volgende week wacht WSB de kraker tegen SK Elverdinge! Winnen is meedoen, verliezen is vertoeven in de buik van het klassement. Iedere wedstrijd wordt het knokken! Laat ons onze thuisreputatie alle eer aandoen.

“Door eendracht worden kleine dingen groot”

Groeten,

Jules