De kijk op de week van Jules

Dag beste lezers,

Ik wens iedereen het beste toe in 2018. Laat ons hopen een sportief jaar, maar bovenal op een gezond jaar!

– Mens sana in corpore sano –

Ik ben verheugd dat het voetbal zich hervat heeft. Eindelijk kan WSB terug bruisen! Afgelopen weekend wonnen de heren, 1ste ploeg, van SK Kruiseke met 2-4. De Dames verloren hun wedstrijd tegen de leider met 1-7, al kwamen de Dames 1-0 op voorsprong, maar de leider was gewoon te sterk en liet nog veel kansen liggen. Het pakkend eerbetoon voor de wedstrijd mocht er zijn. Pakkend eerbetoon Jules?

Het was de afgelopen weken stil op de terreinen van WSB, maar daarnaast stormde het hevig boven de bergen. WSB werd te hard in het gezicht geslagen op 26/12/2017. De sterren zullen ons deze dag doen herinneren. Stan, zoon van Stijn Blieck en Lindsay Ryckman, is veel te vroeg van ons heengegaan op de meest brutale manier. Het ventje streed met ongelijke wapens, maar als één der dappersten der Belgen. De Dames en de beloften werden hierdoor het hardst getroffen, maar de solidariteit was en is groot. Op de ceremonie voor Stan kwam WSB massaal opdagen om Lindsay, Stijn, Hanne en familie te steunen. Het gevoel die mij begeesterde nadat ik op foto in de ogen keek van dat klein manneke was rauw. Het gevoel dat Stan daar iedere dag de pijn verbeet en wij niet konden ruilen. Het zien lijden en niets kunnen doen. Die onmacht sloopte mij en vele andere iedere dag. Vooral je lieve mama en papa, broer, zus, peter, meter en de hele familie. Niemand die je kan vertellen wat de reden is. Het moest een prachtverhaal worden. Stan, de mascotte van de beloften en/of Dames. Je deed niemand kwaad. Ik kan dit niet begrijpen. Ik kon wel schreeuwen tot ik geen stem meer had, maar ik kon niet. Overmand door verdriet. Ik heb zitten piekeren en ik stelde mezelf de meest existentiële vragen, maar ik kon er geen antwoord op vinden. Wat nu? Niemand vertelt je hoe je verder moet als alles wat je lief is voor eeuwig een herinnering is. Ineens is alles anders…

Langs deze weg wil ik nogmaals mijn steun betuigen in deze beproevende tijden.

De beloften gaven de buren uit Alveringem partij en pakten eveneens uit met een pakkende minuut stilte. Je hoorde enkel de kille wind over het grondoppervlak en de gebouwen suizen. WSB zou kost wat kost alles geven in herinnering voor Stan en voor de nabestaanden. En of WSB uitpakte! Na een halfuur stond er 4-0 op het scorebord en niemand zou daar iets aan veranderen. Uiteindelijk werd het 5-1. Je brengt er Stan niet mee terug en veel heb je hier niet aan als ouders en familie, maar zie het als een verklaring van liefde en oprechte vriendschap voor Stan, mama en papa. Tot ziens kleine prins.

Van White Star Bulskamp, Voor onze Witte Ster Stan

Jules