De kijk op de week van Jules

Dag beste lezers,

Er bewegen wat dingen in WS Bulskamp en daardoor kon Jules niet in de pen kruipen om zoals altijd zijn eerlijke mening te spuien. Na dit weekend onthoud ik enkel de positieve dingen, maar in het speciaal het gegeven van de “remontada”.

Het begon allemaal met de U13 om 14u30 tegen KEG Gistel. Trainer Steve en afgevaardigde Jelle waren er allesbehalve gerust in. De zware verliespartij in de heenronde stond in het geheugen gebeiteld. Het werd maar liefst 0-24. De troepen kregen voor de wedstrijd een korte bemoedigende speech. Het moet geholpen hebben. KEG Gistel duidelijk de beter voetballende ploeg, maar WSB probeerde echt mee te voetballen. Het lukte zeer aardig en voetbalde enkele kansen bij elkaar, maar het leer tegen het net trappen lukte niet. Na een half uur nog steeds 0-0. Zou het dan toch eens kunnen lukken na een zwaar jaar bij U13? Eens niet verliezen! De U13 begon erin geloven, maar na een skrimage voor doel van WSB werkte Gistel de 1-0 tegen de touwen in het derde kwartier. WSB had nog één kwartier te spelen. Slechts één doelpunt in het krijt. Wederom werden ze opgepept om een laatste kwartier te spelen zoals nooit tevoren. Wat zich dan ontplooide was “du jamais vu”. De U13 trok het laken naar zich toe en dicteerde de wet. Een zaligheid om te aanschouwen! Toch was het Gistel die opnieuw kon scoren…Weg hoop zou je dan denken, maar WSB volharde en bleef aandringen om toch maar een doelpunt te maken. Plots trapte de Gistelse doelman het veld in en antwoordde Stan Rocquet met een volley (een raket) terug over de keeper. DOELPUNT!!! Een wereldgoal!!! 2-1! Op nieuw duwden ze nog door. Ik hoorde de U13 hun tanden knarsen en breken, want ze wilden zo graag eens niet verliezen. Kort voor tijd bleef Edouard Hubrecht ijzig kalm als een echte ijskoning. Hij kapte zijn man subliem uit en trapte met zijn mindere voet. Het leer week af op een Gistelse speler en verdween op deze manier over de keeper in doel. Het delirium was nabij! 2-2! Britney Cagnard bracht op het einde nog redding tegen VIER man! De scheidsrechter de beëindigde de wedstrijd en WSB vierde het als een overwinning! Onlogisch en niet te begrijpen voor Gistel. Voor WSB meer dan normaal. Die gasten komen van zeer ver en konden voor de eerste maal dit jaar niet verliezen. Proficiat gasten!

Zondagmorgen was het tijd voor de beloften om terug uit het dal te kruipen waarin ze vertoeven. We winnen, maar het moet beter. Het besef is groot in deze. WSB begon zeer gretig in en tegen Lombardsijde. Het was de betere ploeg in de eerste helft. Het voetbalde een tiental kansen bij elkaar, maar telkens kon keeper redding brengen. Het Lombardsijdse sluitstuk hield zijn ploeg in de wedstrijd. Voetbal zou geen voetbal zijn, mocht je dan het deksel op de neus krijgen. Op een hoekschop rolde de bal door het pak heen. In de tweede zone werd daar gretig gebruik van gemaakt. Lombardsijde strafte WSB af voor de inefficiëntie. 1-0. Geen man overboord en WSB bleef voetballen. De score bleef ongewijzigd tot aan de rust. WSB panikeerde niet en geloofde in de overwinning. Die hoop werd algauw de kop ingedrukt. Lombardsijde begon verschroeiend aan de tweede helft. Ze lieten geen spaander heel van WSB. WSB geraakte niet in de omknelling en kon geen vuist maken. De organisatie was weg. Lombardsijde maakte algauw de 2-0 en kreeg  mijn inzien daarna een cadeautje van de scheidsrechter in de vorm van een penalty, 3-0. De beloften staken daarna wat te nadrukkelijk hun energie in de leidsman, zelfs de immer kalme kapitein Yorim. Steve trachtte te bedaren, maar dat is geen evidentie! Een twaalf minuten voor het einde zette Steve zich achter de bal voor een hoekschop en werd deze in doel gewerkt door Jelle, 3-1 en er werd om overtuiging en vechtlust gevraagd.  Daarna nog een zeven of acht minuten op teller. Een vrije trap voor WSB. Steve zette zich achter het leer en vroeg Sam om op iedere stilstaande fase mee te gaan. Het trapte het leer in het pak. Tuur legde mooi af voor Stijn Geryl die bedankt met RECHTS, 3-2. De wedstrijd liep op zijn einde, maar het mocht niet zijn. De gelijkmaker viel niet. In de toegevoegde tijd kreeg WSB geen penalty, na een overduidelijke fout op Jelle, maar wel een hoekschop. Commotie alom. Steve pakte wederom de bal en het groen-zwarte legioen nam het risico. Iedereen mee behalve kapitein Yorim. Jonas Roggeman als doelman ook in de zestien. De bal werd gelanceerd richting tweede paal, waar Sam stond te wachten en staalhard binnen knikte! De absoluut verdiende gelijkmaker, 3-3! Wat een remontada!

Tot zover de remontadas van dit weekend, maar geef toe. Niets doet meer deugd dan zwaar in het krijt staan en alsnog een gelijkmaker scoren. Zalig gevoel! Goed voor het moraal van de troepen.

“Door eendracht worden kleine dingen groot”

Jules