De kijk op de week van Jules

Dag beste lezers,

Deze week vroeg onze nieuwbakken JVO mij om het woord tot zich te mogen nemen. Hij wilde aantonen hoe jeugdvoetbal in elkaar zit en wil hiermee ineens alle vooroordelen/clichés die bestaan over jeugdspelers de wereld uit. Het is voor hem veel meer dan enkel maar training geven! Het gaat hem over waarden die je de rest van je leven meedraagt.  Het gaat hem over de ZIN van een degelijke jeugdopleiding. Ik neem je mee naar het verleden waar alles begon:

Deze week neem ikzelf graag de pen op. Sinds mijn zestiende ben ik jeugdtrainer. Op mijn achttiende gediplomeerd trainer. Ik had toen al een eigenzinnige kijk op voetbal. Het spelletje moest er één zijn beleving, fun, motivatie, teamgeest, mentaliteit, never dying attitude … Desalniettemin stond ik altijd open voor andere meningen en wilde ik altijd bijleren. Ik doe dat vandaag nog steeds. Het is een soort vleesetende bacterie die me van binnenuit verteerd. Cobergher Sportpark is de tempel waar ik mijn evangelie samen met vele anderen wil schrijven. In al die jaren had ik nooit het geluk een “topploeg” te mogen trainen. Toch trainde ik één voor één echte toppers, elk op hun eigen manier. Er zijn geen slechte spelers en eigenlijk ook niet wat wij noemen “mindere” spelers of een mindere lichting. Zoiets bestaat niet! Er bestaat enkel een groep spelers en een trainer (of trainers) die vastberaden is die spelers beter te maken.  Ik herinner me nog steevast het moment (toen 19jaar) waarop ik door een trainer werd gevraagd om de slechte groep te willen trainen. Ik huiverde… Talenten waren het niet, maar wel diamanten die slecht waren geslepen. Er was dus een brok af en dat zeg ik in alle eerbied. Ik ging daarop kijken naar de preminiemen in Varsenare. Ze verloren 24-0. Bij ieder normaal mens zakt de moed in de schoenen. Ik kwam in de cafetaria van Varsenare en vertelde de ex-trainer van de groep de taak op mij te nemen. Hij schrok zich een hoedje! “Succes”, klonk het sarcastisch. Vastberaden begon ik aan mijn opdracht en de ploeg maakte zienderogen progressie. Zo erg zelfs dat één van de “mindere” werd weggeplukt uit de ploeg om bij de “betere” ploeg te spelen. Het is mij nooit te doen geweest om erkenning of eer, want uiteindelijk staat de speler en zijn ontwikkeling centraal. Vier jaar later spelen de knapen kampioen met een mix van beide lichtingen en had het in dat kampioenenjaar veel te danken aan die “mindere” goden van toen. Al die spelers die ik heb getraind zijn op vandaag mijn vrienden en ik heb zelfs de eer om met sommigen van hun te mogen voetballen. Het is een onbeschrijfelijk gevoel van trots. Tot op vandaag zeggen er nog trainer en voor sommigen ben ik nog steeds hun trainer. Heel bizar. Ik heb nooit veel mogen winnen, maar wat Teamgeist en mentaliteit betreft heb ik de beste spelers mogen trainen!

In Manchester United hangt de foto van Messi op het prikbord waarop hij zijn schoenen proper maakt, dit om aan tonen dat zelfs de grote goden met de voetjes op de grond horen te staan en dat de weg tot succes hard werken impliceert, maar ook een dosis bescheidenheid. Hard werk stinkt en blijft stinken, omdat hard werken een constante dient te zijn. Daar zit hem het verschil tussen een goede en zeer goede voetballer. Niets komt uit de lucht vallen.

In White Star Bulskamp hadden wij zo’n spelertje lopen. Een speelster mag ik vandaag zeggen! Het pad naar dat succes was niet zonder slag of stoot. Zo deed ze haar jaar over en was dat niet naar mijn zin. School is belangrijk. Iedere training nam ik haar agenda en huistaken door. Ik werd haar persoonlijk studiebegeleider. Ik had het voor elke speler gedaan, laat dat duidelijk zijn. Ik slaagde in mijn opzet en zij slaagde. Ze besefte wat ik haar trachtte te leren. Haar weerbaarheid, doorzettingsvermogen, inzet, mentaliteit (op en naast het veld), haar karakter, maturiteit en haar wil om te leren waren ongeëvenaard. Zo erg dat ze haar mannelijke ploeggenoten soms (figuurlijk) pijnlijke momenten bezorgde. Het was zeer emotioneel voor mij toen ze het groen-zwart van WSB ruilde voor het groen-zwart van Cercle Brugge. Ik was haar ex-trainer geworden en onze paden scheiden abrupt. Toch volgde ik haar op de voet. Haar verdere schoolcarrière doorliep ze prima en in Cercle schitterde ze ook. Tot op vandaag vraagt ze mij nog steeds om raad (wanneer nodig en bij twijfel), maar nooit neem ik haar beslissingen. Dat doet ze zelf! Wat al geruime tijd in de lucht hing, is werkelijkheid geworden. Kim Vanhaste ruilt Cercle in voor Club Brugge! Trots en fierheid zijn loze woorden om mijn gevoel te beschrijven. Morgen pronkt de foto van Kim Vanhaste in elke hoek van Cobergher Sportpark. Ze is een voorbeeld en inspiratie voor elke jeugdspeler binnen WSB.

Geef nooit je dromen op en werk hard. Succes valt niet uit de lucht. Ze moest hier lang voor werken en vechten, maar toonde als altijd weerbaarheid, doorzettingsvermogen, inzet, mentaliteit (op en naast het veld), karakter, maturiteit en de wil om bij te leren. Alleen zo wordt je de beste!

Kim, het stopt hier niet. Je bent nog jong en het moment is daar om te tonen in Club Brugge wat je in je mars hebt. Als raad geef ik je volgende spreuk mee: And when they seek to oppress you. And when they try to destroy you. Rise and rise, again and again. Like the Phoenix from the ashes. Until the lambs have become lions.

We wensen je veel succes met je nieuwe uitdaging! White Star Bulskamp is uitermate trots op al hetgeen je hebt gepresteerd en nog zal presteren.

“Door eendracht worden kleine dingen groot”, en in deze mag je het letterlijk nemen!

Met vriendelijke groeten,
Steve Roelens